Het doek valt over WeAreHandicapped…

Sinds 1 februari 2013 was WeAreHandicapped online te vinden. WeAreHandicapped was een online lifestyle magazine voor personen met een handicap in België. Het was voor velen dé bron om informatie en leuke weetjes (sport, sex, technologie, wetgeving, cultuur, politiek, lifestyle) m.b.t. de wereld van personen met een handicap te vinden.

WeAreHandicapped werd bedacht en gecreëerd door mij omdat ik zelf een lichamelijke handicap heb en duidelijk wilde maken dat ook personen met een handicap nood hebben aan een online lifestyle magazine waardoor ze geïnspireerd werden en daarnaast hun leefwereld via de artikels toegankelijker maken naar anderen toe..

Wat begon als impulsief idee na een verplichte rustperiode groeide uit tot een enthousiaste 1-vrouwsredactie.

Maar na drie jaar is het enthousiasme veel minder. En is er de vaststelling dat een lifestylemagazine zoals WeAreHandicapped valse verwachtingen voor haar lezers creëert. Bijna 80% van wat er op WeAreHandicapped te lezen was waren verhalen van lotgenoten of realisaties voor personen met een handicap uit het buitenland. En dat terwijl België nog steeds onrustwekkend achterop hinkt wat basisbehoeften voor personen met een handicap én een realistisch gehandicaptenbeleid betreft waardoor de vaak baanbrekende realisaties van lotgenoten uit het buitenland bij mooie voorbeelden uit het buitenland blijven.

Daarom vind ik het op z’n zacht gezegd hypocriet om de lezers van WeAreHandicapped kennis te laten maken met de talrijke good practises uit het buitenland om dan in eigen land door de overheid, bedrijven, landgenoten telkens weer in de steek gelaten te worden.

Het doek valt over WeAreHandicapped maar groot en klein met een handicap: blijf godverdomme vechten… Want We Are All Handicapped!

© 2017 – Kristin Lenaers

Zeg hallo tegen mijn dubbel gehandicapt kind

Ik zag de zin Sommige mensen beweren wel eens dat een kind met een handicap je leven verrijkt, ik vind dit onzin. op een druilerige donderdagavond via mijn Facebookfeed voorbijkomen.

Ik werd kwaad. Woest zelfs. Ik begrijp de emotie van deze moeder maar ik vergeef het haar niet dat ze haar kind met een handicap een totaal verkeerd signaal meegeeft

Nu bijna 40 jaar geleden kregen mijn ouders mij, een kind met een motorische handicap. En ze hebben mij nooit of te nimmer opgevoed met de angst of de frustratie dat ik iets niet zou kunnen. In tegendeel, ze hebben mij in alle aspecten van het leven vrij gelaten om, ondanks mijn handicap, mijn limiet te zoeken en zo te ontdekken wat ik kon en niet kon.

Je kan als persoon met een handicap opgroeien in een knalharde discriminerende maatschappij maar het is door de opvoeding die je ouders je geven dat je de nodige steun in de rug en de maturiteit moet krijgen om je weg daarin te vinden.

Ik dank mijn ouders hier nog elke dag voor.

© 2016 – Kristin Lenaers