Zoeken

The Quirky Life of Kristin

*Inclusionista-Fashionista*

Cruisecontrole

acaropinieZe zitten bijna dagelijks in het nieuws: de zelfrijdende auto’s. Het is een volgende stap naar een hoogtechnologische maatschappij en iedereen is er blij om. Niet in het minst personen met een fysieke of visuele handicap.

Zelfstandigheid of zoveel mogelijk dingen zelfstandig blijven doen is vandaag een van de grootste betrachtingen van personen met een handicap. Dankzij een realistischer zorgbeleid en een beter aanbod aan innovatieve hulpmiddelen kan dit gerealiseerd worden. Al blijft er qua toegankelijk (openbaar) vervoer nog wel wat werk aan de winkel.

Dankzij Tesla, Google, Uber en automerken als Audi en BMW die uitpakken met zelfrijdende auto’s zullen in de toekomst auto-ongelukken verminderen dankzij accuratere bestuurssystemen, zullen onze files verkorten en zal de omvang van de huidige autowegen verkleinen. Maar dromen ook tal van personen met een handicap – dankzij voorbeelden uit de autoracewereld zoals Nicolas Hamilton en Albert Llovera – van de vrijheid om met een eigen zelfrijdende auto naar de dokter, sportschool, restaurant of werkplek te rijden.

Het is dan ook publiek geheim dat het aanbod van rijscholen waar een normale – geen zelfrijdende! – examenauto beschikbaar is voor aspirant-automobilisten met een handicap betreurenswaardig laag is. Al te vaak krijgen cursisten met een handicap te horen dat ze met een eigen aangepaste wagen de praktische proef mogen komen afleggen. Kosten maken vooraleer je aan een verkeersopleiding kan deelnemen of een rijbewijs in handen hebt, mooie service toch!

Kunnen zelfrijdende auto’s deze belachelijke gang van zaken en zoveelste ergernis voor personen met een handicap dan geen halt toe roepen?

Vooral Google is voortrekker in de fabricage voor en het gebruik van zelfrijdende auto’s van personen met een handicap. Al in 2012 toonde het bedrijf met een schitterend filmpje aan dat een blinde kan zien dat zelfrijdende auto’s dé oplossing zijn voor personen met een handicap om hun zelfstandigheid te vergroten, bekijk het via YouTube. Elon Musk van Tesla is dan weer wat terughoudender als het over het gebruik van personen met een handicap van zelfrijdende auto’s gaat en dekt zijn bedrijf tijdens interviews constant in, bekijk het in dit interview.

Maar hoe denkt onze overheid dan over automobilisten met een handicap en zelfrijdende auto’s?

Er is het Verdrag van Wenen waarin te lezen staat dat ‘elk rijdend voertuig of elke rijdende samenstelling van voertuigen een bestuurder dient te hebben en dat deze bestuurder bovendien te allen tijde in staat moet zijn om zijn voertuig in zijn macht te hebben’

En in onze Belgische wegcode staat dan weer te lezen dat ‘de bestuurder over een rijbewijs moet beschikken, lichamelijk geschikt om te rijden moet zijn, steeds in staat moet zijn alle nodige rijbewegingen uit te voeren en voortdurend zijn voertuig goed in de hand te hebben’

Het lijkt me duidelijk dat anno 2015 een wetswijziging of een wettelijk kader voor automobilisten met een handicap in zelfrijdende auto’s zich opdringt. Als er een middel, zelfrijdende auto’s, bestaat om de vrijheid en zelfstandigheid van individuen met een handicap te vergroten waarom implementeren we dat dan niet in plaats van onnodig tijd te verliezen aan een verkeersopleiding die niet toegankelijk is en een verkeerswet die hopeloos achterhaald is…

© 2015 – Kristin Lenaers

Het loopt blijkbaar niet op wieltjes…

agsportopinieHet was weer mooie televisie op de zender VIER gisteravond. Het populaire ‘Karen en De Coster’ scoort goed bij kijkend Vlaanderen en dus kijkt dit krullenbolletje ook wel eens een aflevering mee.

In de aflevering van deze week zat een oproep van rolstoelatlete Joyce Lefevre, door de lieftallige Karen voorgesteld als ‘de nieuwe Marieke Vervoort’.

Joyce wil dolgraag naar de Paralympics maar heeft hiervoor wel een hightech-rolstoel nodig vooraleer ze haar droom kan waarmaken. Insert Karen en een sympathieke gitarist om *vlam* een klein fundraiserke te doen voor ons Joyce.

Maar serieus nu.

Ik zat me tijdens de uitzending constant af te vragen waarom Joyce niet het nodige sportmateriaal ter beschikking heeft. We werden de voorbije jaren in Vlaanderen toch platgepromoot met het fenomeen G-sport, gehandicaptensport en de populaire tak G-atletiek, de overkoepelende term voor atletiek beoefend door personen met een verstandelijke of fysieke handicap?!

Atleten met een fysieke handicap zoals Joyce maken tijdens trainingen en wedstrijden gebruik van een wheeler, een sportrolstoel met een langgerekt frame speciaal gemaakt voor bijvoorbeeld atleten met een verlamming van de onderste ledematen. Dit soort wheeler of vastzetinrichting kan door de atleet ontleend worden via Parantee.

Parantee vzw is een Vlaamse sportfederatie die een duurzaam, innovatief en kwaliteitsvol sportaanbod op maat van personen met fysieke, zintuiglijke of verstandelijke handicap organiseert. Ze realiseert dit door een uitgebreid netwerk van exclusieve G-sportclubs en een intensieve samenwerking met reguliere sportfederaties en hun aangesloten clubs. De verworven expertise wordt aangewend om zowel recreatieve, competitieve als topsporters met een handicap te begeleiden en te ondersteunen in het verwezenlijken van hun eigen sportieve en sociale ambities.

Let U even mee op… In Vlaanderen is er dus de missie om topsporters met een handicap een “duurzaam, innovatief en kwaliteitsvol sportaanbod op maat” te geven én is er de opdracht om “de verworven expertise aan te wenden om zowel recreatieve, competitieve als topsporters met een handicap te begeleiden en te ondersteunen in het verwezenlijken van hun eigen sportieve en sociale ambities.”

Maar.

Waar sta je met je missie als er anno 2015 niet eens voldoende materiaal, zoals hightech-wheelers op maat, voor talentvolle topsporters met een handicap beschikbaar is?

Hoe hol klinkt je G-sport campagne als je talentvolle topsporters met een handicap door gebrek aan middelen niet ten volle kan ondersteunen in de verwezenlijking van hun sportieve droom?

Dus.

Moet er niet dringend meer subsidie gaan naar onze talentvolle topsporters met een handicap?

Want is het niet dringend tijd dat Vlaanderen en dan met name minister van sport, Philippe Muyters, meer inzet op technologische vooruitgang in de G-sport zodat er “door de inzet en het talent van topsporters met een handicap ondenkbare prestaties verwezenlijkt worden” en zo dankzij evenwaardige trainingsmiddelen de competitie aan te gaan met andere topsporters met een handicap tijdens de volgende Paralympische Spelen?

© 2015 – Kristin Lenaers

Sta eens in onze schoenen…

acolumnapplausHet lijkt wel een nieuwe trend. Politici die een paar uurtjes gehandicapt doen.

Bourgeois die plaatsneemt in een rolstoel bij de opening van een zorgtehuis. Sleurs en Galant die ‘zonder ook maar iets te zien’ de trein nemen.

Ik voel mij altijd wat ongemakkelijk als valide personen een handicap gaan ‘beleven’.

Waarom denkt U als politicus dat zoiets goed zal overkomen. Werd dit tijdens een meeting met uw adviseur als een to do opgelijst, brengt dit U ‘dichter bij de mensen’, snapt U dan nu eindelijk na al die vragen/brieven/mails/verzuchtingen van personen met een handicap hoe het is om pakweg een uur in onze spreekwoordelijke schoenen te staan?

Of is het gewoon een handig trucje om weer wat media-aandacht te krijgen.

Want wees nu eens echt eerlijk, U hoeft zich niet een voormiddagje in te leven, U weet donders goed wat er moet veranderen in onze maatschappij om blinden, slechtzienden, rolstoelgebruikers, chronisch zieken, mensen met het syndroom van Down en alle andere personen met een handicap die rechten te geven waar ze al zó lang naar vragen.

Want zoals U weet schreeuwen wij het al langer uit dan vandaag.

En na uw inleefmoment staan we nog geen stap verder.

Of wel want dan somt U maar weer eens op wat U en wij al langer weten. U blijft vasthouden aan uniforme en ouderwetse hulpmiddelen of die verdomde pleister-op-de-wonde-taal in plaats van toekomstgericht, innovatief en realistisch te denken als het over de verbetering van het leven van personen met een handicap gaat.

Want laat ons eerlijk wezen: wij hebben helemaal niks aan politici die zich in onze handicap inleven, wij hebben nood aan politici die onze rechten verdedigen en écht toepassen in onze huidige maatschappij.

© 2015 – Kristin Lenaers

Hey pssst.. heb jij al BReeDBeeLD?

akrisjeleensihoOp dinsdag 26 mei 2015 was ik aanwezig op de launch van de mediatool BReeDBeeLD in het Boudewijngebouw in Brussel.

BReeDBeeLD helpt mediamakers, mediastudenten en communicatiemensen om mediaproducten te maken die de diversiteit in de samenleving weerspiegelen. Via een handige online tool krijg je interactieve oefeningen, animaties, getuigenissen van mediamakers en ervaringsdeskundigen (waarvan ik er ééntje ben!), voorbeelden van de media en concrete tips om meer realistische, correcte en niet-stereotype beeldvorming van mensen met een beperking te realiseren. BReeDBeeLD is een realisatie van het Steunpunt Inclusief Hoger Onderwijs (SIHO), de opleiding Journalistiek van Howest en het e-learningbedrijf EPYC.

Dat BReeDBeeLD broodnodig is werd al snel duidelijk dankzij de verschillende interessante sprekers die middag.

Zo kon Tina Goethals van UGent haar onderzoek toelichten naar de beeldvorming van mensen met een beperking in de media. Het blijft frustrerend dat de berichtgeving rond personen met een handicap amper politiek of economisch getint zijn maar eerder in het hokje van de sentimentele of melodramatische verslaggeving zit. Een vaststelling die ik jammer genoeg ook eerder deed en de aanleiding was om het online lifestylemagazine WeAreHandicapped op te richten.

En ook de documentaire ‘En ik ben acteur’ over acteurs met een beperking van Laura Van Alphen kon die middag op goedkeurende reacties uit het aanwezige publiek rekenen. Het handjevol acteurs met fysieke of mentale handicaps die in Vlaanderen op de planken staan zijn trots op hun beroep maar moeten blijven vechten tegen een stereotype casting en dus een rol met focus op hun handicap.

Een leerrijke middag dus daar in Brussel al was er een ding dat énorm opviel: de launch van de mediatool kon geen interesse opwekken bij de talrijk uitgenodigde journalisten, geen enkele nam de tijd om langs te komen. Terwijl zij toch tot het doelpubliek van BReeDBeeLD behoren…

Het is niet altijd makkelijk om niet in stereotypen te denken maar dankzij BReeDBeeLD kan je nu zelf testen wat je kijk op personen met een handicap is, en dat is vaak verrassend anders dan het werkelijk is, probeer het maar! (op de foto Leen Thienpondt van SIHO en mezelf)

BReeDBeeLD is gratis beschikbaar via http://breedbeeld.siho.be

© 2015 – Kristin Lenaers

I’m so pretty…

e5modeHet begon allemaal op een gure maandagochtend op het perron in maart. Ik was veroordeeld tot 10 minuten staan koukleumen en in de verte turen tot mijn trein het station zou inrijden. Dan leest een mens al wel eens de Metro om het wachten wat interessanter te maken. En daar stond het dan. Dé vraag. In mooie vette letters “Ben jij ons nieuwe e5-mode model?”.

Nu ben ik wat easygoing wat mode betreft. Dankzij de ouders ben ik opgegroeid met de voor- en achterkant van de mode kan je wel stellen. Maar mezelf als aspirant-model bekijken, nee zo ver ga ik niet. En toch.. ik was na’t lezen van dé vraag klaarwakker op het perron. Ik stelde me hardop de vraag: horen daar dan ook stoere/bloedjemooie modellen met een handicap zoals ik bij? ‪

Een tweet en facebookvraag later kreeg ik het antwoord: “Beste Kristin, niet twijfelen. Je mag je gerust inschrijven voor de campagne! Veel succes!” Wat ik natuurlijk een schitterende reactie van e5-mode vond… voor andere dames en heren met een handicap dan want ik hoef niet zo meteen op een affiche te staan weet je wel.

Maar dat was buiten mijn nog enthousiastere collega’s, vrienden, buren en familieleden gerekend die het idee van model Krisje blijkbaar helemaal fantastisch vonden. En tussen de vele aanmoedigingen om me in te schrijven voor deze casting was er die van Liesbeth die me raakte: “Kris, ik zou het doen al was het maar om een statement te maken.”

Ja, verdomme. Waarom zien we zo weinig modellen met een handicap in België terwijl er op de catwalks van de laatste fashion weeks een klein leger stond te pronken. Waarom zijn mensen met een handicap in België zo aarzelend om hun schoonheid te etaleren. Waarom worden bekende Belgen met een handicap niet gewoon als model gevraagd door modemerken.

Ik nam dus deel aan de casting om een punt te maken, wat ik ook duidelijk zei tegen de jury tijdens de casting. Wist ik veel dat mijn eerste casting ooit lachen, gieren en brullen zou worden. En dat ik een dikke 10 van elk jurylid zou krijgen en geselecteerd zou worden. Want e5-mode wilde met deze casting óók een punt maken, dat kan je in onderstaand filmpje ontdekken…

Great minds. Great fashion. Nu de rest van het Belgische modelandschap nog…

© 2015 – Kristin Lenaers

Loud and Clear!

acolumnWe staan aan de vooravond van een hele nieuwe wereld. Op gebied van milieu, economie, innovatie en samenleven staan we voor sleutelmomenten en mondiale verandering. Maar ook personen met een handicap staan voor een (r)evolutie.

Waar in vroegere tijden een handicap nog aanzien werd als een straf van god, kinderen met een handicap vermoord werden omdat ze niet conform het beeld van het perfecte ras waren of personen met een handicap het onderwerp waren van spotprenten claimen zij nu luid en duidelijk hun plaats op in de maatschappij.

Ze organiseren zich in belangenverenigingen en stappen uit de spreekwoordelijke hoek waarin ze telkens weer geplaatst worden door de overheid of door over beschermende ouders/familieleden. Ze vechten met een gedrevenheid waar menig politicus nog iets van kan leren voor hun rechten en kansen in onze maatschappij en wees maar zeker dat ze deze ook zullen krijgen ook…

Als persoon met een handicap een zo zelfstandig mogelijk leven uitbouwen waarin je kan kiezen waar en hoe je woont, je een volwaardige relatie kan aangaan zonder je financiële zelfstandigheid op te geven, een job op maat kan vinden in de reguliere economie, je de keuze kan maken tussen zorgverlening door de overheid of door privé-initiatief, je toegang hebt tot de allernieuwste innovatieve tools en robotica, je kan genieten van een toegankelijk mobiliteitsnet en waar inclusie in het onderwijs niet meer een uitzondering maar de norm is. Daar strijden ze élke dag weer voor.

Er staat vandaag een generatie van personen met een handicap op die de klok rond werkt om eindelijk te verwerven wat voor personen zónder handicap evidenties zijn. Dankzij hen zullen hun lotgenoten anders in het leven staan en een makkelijker en kwaliteitsvoller leven leiden.

Helden zijn het. Met een handicap. Wat ben ik ontzettend trots op hen. Ik hoop U ook.

© 2014 – Kristin Lenaers

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑